လကၤာကၽြန္းမွ ျမတ္စြယ္ေတာ္

သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ကႏၵီၿမိဳ႕ရိွ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္ႏွင့္ စြယ္ေတာ္တည္ရိွရာ ဓာတ္ေတာ္ၾကဳပ္

ဗုဒၶဘုရားရွင္း၏ စြယ္ေတာ္ေလးဆူအနက္ လကၤာကြ်န္းသားတို႔ ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ခြင့္ရေသာ စြယ္ေတာ္သည္ လက္ဝဲေအာက္စြယ္ေတာ္ျမတ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထို လက္ဝဲေအာက္စြယ္ေတာ္ျမတ္ လကၤာကြ်န္းသို႔ ေရာက္ရိွလာပံု၊ လကၤာကြ်န္းသားတို႔ ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ခြင့္ရခဲ့ပံုမွာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေလ၏။အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္၏တပည့္ ေခမာအမည္ရိွေသာ ရဟႏၲာမေထရ္သည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ အေလာင္းေတာ္ကို မီးသၿဂိဳဟ္စဥ္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနေသာ ထင္းပံုထဲမွ ထိုစြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ေဆာင္ၿပီး ကာလိဂၤတိုင္း ( အိႏၵိယ ) ဒႏၲပူရ္ၿမိဳ႕ ျဗဟၼဒတ္မင္းအား ပူေဇာ္ေစခဲ့သည္။ ထိုစြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ျဗဟၼဒတ္မင္း၏ သားစဥ္ေျမးဆက္ကိုးကြယ္လာခဲ့ၾကရာ ဂုဟသိဝမင္းလက္ထက္ ေရာက္ေသာအခါ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ဟိႏၵဴမင္းမ်ား၏ ဖ်က္ဆီးမည့္ အႏၲရာယ္ႏွင့္ရင္ဆိုင္ခဲ့ရ၏။ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို အသက္ႏွင့္ထပ္တူ ၾကည္ညိဳျမတ္ႏိုးေသာ ဂုဟသိဝမင္းသည္ စစ္ပြဲတစ္ခုတြင္ သမီးေတာ္ ေဟမမာလာႏွင့္ သားမက္ျဖစ္သူ ဒႏၲမင္းသားတို႔အား စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို အပ္ႏွံၿပီး အကယ္၍ စစ္႐ံႈးသြားပါက စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို တိတ္တဆိတ္ပင့္ေဆာင္ၿပီး သီဟိုဠ္ကြ်န္းအရွင္ မဟာေသနမင္းထံအေရာက္ သြားၾကရန္ မွာၾကားထားခဲ့ေလသည္။

စြယ္ေတာ္ကို ပင့္ေဆာင္လာသူ ေဟမမာလာမင္းသမီးႏွင့္ ဒႏၲမင္းသား / စြယ္ေတာ္ကို မင္းသမီး၏ ဆံထံုးတြင္ဝွက္ယူလာသည့္ဟန္ သရုပ္ေဖၚထားသည္

ဂုဟသိဝမင္း က်ဆံုးသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ေဆာင္ကာ သာမန္အရပ္သားမ်ား အသြင္ျဖင့္ တမလိတၱိအမည္ရိွ ကာလိဂၤဆိပ္ကမ္းမွ တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခြာလာခဲ့ရာ သီဟိုဠ္ကြ်န္း ပတၱနားဆိပ္ကမ္းသို႔ ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုမွတဆင့္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ထိုအခ်ိန္က ၿမိဳ႕ေတာ္တည္ရိွရာ အႏုရာဓပူရသို႔ ေျခက်င္ခရီးျဖင့္ ပင္ပင္ပန္းပန္း သြားခဲ့ၾကၾကရသည္။ သူတို႔ေရာက္ရိွေသာ အခ်ိန္၌ မဟာေသနမင္းနတ္ရြာစံလြန္ခဲ့ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ သားေတာ္ ကိတၱိသိရိေမဃဝဏၰ ( ေအဒီ - ၃၀၃ - ၃၃၁ ) နန္းတက္လ်က္ ရိွေနသည္။

ကႏၵီၿမိဳ႕ရိွ စြယ္ေတာ္တိုက္

ကာလိဂၤတိုင္းမွ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္ကို “ ကိတၱိသိရိ ေမဃဝဏၰ ” မင္းအား ဆက္သပူေဇာ္ေစခဲ့သည္။ ကိတၱိသိရိ ေမဃဝဏၰမင္းကလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ လက္ခံရယူၿပီ “ ဓမၼစကၠေဂဟ ” အမည္ရိွေသာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ အေဆာက္အဦးတြင္ ကိုးကြယ္ ပူေဇာ္ထားေလသည္။ ထိုအေဆာက္အဦးႀကီးသည္ ယခုလက္ရိွ အႏုရာဓပူရၿမိဳ႕ ထူပါ႐ံုေစတီေတာ္၏ အေရွ႕ဘက္ တစ္ဖာလံုခန္တြင္ရိွေလသည္။

အဆိုပါ ျမတ္စြယ္ေတာ္ကို ကိတၱိသိရိမင္းမွစ၍ ဓမၼပါလမင္းတိုင္ေအာင္ အႏုရာဓပူရ၊ ေပါေလာန႐ုဝ၊ ဂမ္ေပါလ စသည့္ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ တဆင့္ၿပီးတဆင့္ မင္းအဆက္ဆက္ ေျပာင္းေရႊစိုးစံရာသို႔ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပင့္ေဆာင့္ ကိုးကြယ္ၾကေလသည္။ ေအဒီ ၁၅၉၁ သို႔ေရာက္ေသာအခါ ပထမဝိမလသူရိယမင္းသည္ ကႏၵီႏိုင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ေပၚတူဂီတို႔ ဖ်က္ဆီးမည့္ ေဘးအႏၲရာယ္ေၾကာင့္ ရတနပူရၿမိဳ႕အနီး ရာဇမဟာဝိဟာရ အမည္ရိွ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ တိတ္တဆိတ္ ပင့္ေဆာင့္ကာ ဝွက္ထားခဲ့ေလသည္။ ကႏၵီႏိုင္ငံေတာ္သစ္ကို ေအးခ်မ္းစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ေသာအခါမွ စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ျပန္လည္ပင့္ေဆာင္ကာ နန္းေတာ္ႏွင့္တြဲလ်က္ ႏွစ္ထပ္အေဆာက္အအံု စြယ္ေတာ္တိုက္ကို တည္ေဆာက္ၿပီး ကိုးကြယ္ပူေဇာ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုစြယ္ေတာ္တိုက္သည္ ယေန႔ ကႏၵီၿမိဳ႕တြင္ တည္ရိွေလ၏။

စြယ္ေတာ္တိုက္၏ အတြင္းနံရံ / ကႏၵီၿမိဳ႕တစ္ၿမိိဳ႕လံုးမွလွမ္း၍ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ေသာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္

ထို ဗုဒၶျမတ္စြယ္ေတာ္အား လကၤာကြ်န္းသားတို႔ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးပင္ တန္ဘိုးထားၾကေလသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ မင္းႏွင့္ျပည္သူတို႔ ဦးခိုက္ၾက၏။ ယခုမ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ အႀကီးက်ယ္ဆံုးေသာ ပူေဇာ္ပြဲအေနျဖင့္ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း စြယ္ေတာ္ျမတ္ကို ပူေဇာ္ၾကသည္။ အသစ္အသစ္တက္ေရာက္လာေသာ ႏိုင္ငံ၏ သမၼတမ်ားသည္ပင္ သမၼတျဖစ္ျဖစ္ျခင္း စြယ္ေတာ္တိုက္ရိွရာသို႔ သြားေရာက္၍ ဝတ္ျပဳရေသာ စည္းတစ္ခုကို ခ်မွတ္ထားေလသည္။

လကၤာကြ်န္းသားတို႔ရဲ႕ ဒုတိယဒု႒ဂါမဏိေခၚ သမၼတ မဟိႏၵ / ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘဘႀကီး စြယ္ေတာ္ဖူးခရီးစဥ္

ကႏၵီသည္ သီဟိုဠ္ကြ်န္း၏ ေနာက္ဆံုး မင္းေနျပည္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ၁၈၁၅ ခုႏွစ္တြင္ ျဗိတိသွ်တို႔က သီရိဝိကရမရာဇဆင္ဟာကို နန္းခ်၍ ကိုလံဘိုကို ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ေလသည္။ ကိုလံဘိုကို ၿမိဳ႕ေတာ္သစ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေသာ္လည္း ဗုဒၶစြယ္ေတာ္ကိုကား ကႏၵီၿမိဳ႕စြယ္ေတာ္တိုက္၌ပင္ ဆက္လက္ထားခြင့္ျပဳခဲ့၏။ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေနက် စြယ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲကိုလည္း ဆက္လက္က်င္းပခြင့္ျပဳခဲ့၏။ စြယ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲကို ႏွစ္စဥ္ သီဟိုဠ္ကြ်န္း၏ ေျခာက္ေသြ႕ရာသီကုန္ဆံုးခ်ိန္ ( ဇူလိုင္ - ၾသဂုတ္ ) လတြင္ က်င္းပေလ့ရိွၾကသည္။ သီဟိုဠ္ဗုဒၶဘာသာဝင္လူမ်ဳိးတို႔၏ အယူအဆတစ္ခုမွာ ... ျမတ္စြယ္ေတာ္အား ပူေဇာ္ျခင္းတြင္ မိုးရြာေစႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္မ်ား ရိွသည္ဟု အစဥ္အလာအားျဖင့္ ယံုၾကည္မႈရိွၾက၏။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ပင္ စြယ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲကို မိုးေခၚပြဲဆန္ဆန္ ျပဳလုပ္ၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။


ကႏၵီၿမိဳ႕တြင္ ႏွစ္စဥ္ က်င္းပေသာ စြယ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲကို “ ေပရေဟရ ” ေခၚဆိုၾကၿပီး “ စီတန္းလွည့္လည္ပြဲ ” ဟု အဓိပၸာယ္ ရပါသည္။ ဤပူေဇာ္ပြဲသည္ မိုးေခၚပြဲျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ မိုးျခိမ္းသံကို ကိုယ္စားျပဳေသာ ႀကိဳးရမ္းေျဗာက္သံမ်ားႏွင့္ စတင္သည္ ( ႀကိဳးရွည္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲကိုင္ခါရမ္းကာ “ ေျဖာင္း ေျဖာင္း ” ဟူေသာ အသံျဖစ္ေစျခင္းကို ဆိုလိုပါသည္ )။ ထို႔ေနာက္ မီးကိုကစားျပေသာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးအဖြဲ႕က ေနာက္က လိုက္ပါလာပါသည္။ အုန္းသီးအဆံေျခာက္မ်ားကို မီး႐ႈိ႕ထားေသာ မီးတုတ္ကိုင္သူမ်ားလိုက္လာၾကၿပီး၊ ထိုမီးတုတ္ကိုင္သူမ်ားသည္ လွ်ပ္စီးလက္သည္ကို ကိုယ္စားျပဳသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုေဖ်ာ္ေျဖမႈတြင္ မီးပန္းမီးဝိုင္းမ်ားကို ေျမျပင္တြင္ ကစားျပရံုသာမက ရွည္လ်ားျမင့္မားေသာ ကုလားမေျခေထာက္မ်ားေပၚတြင္ပါ လွလွပပကစားျပသည္ကို ရင္သပ္႐ႈေမာဖြယ္ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။





ဤစီတန္းလွည့္လည္ ပူေဇာ္ပြဲကို ဆယ္ညဆက္တိုက္ က်င္းပေလ့ရိွၿပီး ငါးရက္ေျမာက္ညတြင္ ဆင္အေကာင္ေရ ပိုမ်ားလာ၏။ ေနာက္ဆံုး ႏွစ္ညသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဆင္အေကာင္ေရ တစ္ရာခန္႔ ပါဝင္လာၿပီး အစည္ကားဆံုးအခ်ိန္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ ဆင္မ်ားသည္ မိုးသားတိမ္လိပ္မ်ားကို ကိုယ္စားျပဳသည္ဟုဆိုသည္။ ပထမအဆင့္တြင္ ဆင္မ်ားကို တစ္ေကာင္ခ်င္းစီ၊ ဒုတိယအဆင့္တြင္မူ ႏွစ္ေကာင္စီ စံုလိုက္ စံုလိုက္ စီစဥ္ထား၏။ ပထမဆင္သည္ သာသနာ့အလံေတာ္၊ ဒုတိယဆင္သည္ ပိဋကတ္သံုးပံု၊ တတိယဆင္မွစ၍ ဆင္အခ်ဳိ႕သည္ ဗုဒၶစြယ္ေတာ္ျမတ္၏ အသံုးအေဆာင္တို႔ကို တင္ေဆာင္ လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထိုဆင္ေတာ္မ်ားၾကားတြင္ အတီးအမႈတ္အဖြဲ႕အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ အကအဖြဲ႕အမ်ဳိးမ်ဳိး စီကာစဥ္ကာ လိုက္ပါၾကသည္။ ဆင္ႀကီးမ်ားသည္ပင္ ေပ်ာ္လြန္း၍ ကၾကသည္ကိုေတြ႕ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။






စီတန္းလွည့္လည္ပြဲ၏ အလယ္ေလာက္တြင္ အႀကီးဆံုး အရွည္ဆံုးႏွင့္ အလွအဆံုးအစြယ္ပါရိွသည့္ ဆင္ေတာ္ႀကီးသည္ ေဘးႏွစ္ဘက္တြင္ ၎ႏွင့္ထပ္တူနီးပါးရိွသည့္ ဆင္ႀကီးႏွစ္ေကာင္ ျခံရံလ်က္ ျမတ္စြယ္ေတာ္ကို တင္ေဆာင္ထားသည္ကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶစြယ္ေတာ္ပူေဇာ္ပြဲ၏ ေနာက္ဆံုးညအၿပီးတြင္ ေနာက္ေန႔ နံနက္ ၃ နာရီခန္႔အခ်ိန္၌ စြယ္ေတာ္ထိန္းဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႕သည္ ဆင္အနည္းငယ္ျဖင့္ အစဥ္အလာယံုၾကည္ခ်က္အရ နတ္ျပည္၌ အစိုင္အခဲျဖစ္ေနေသာ မိုးကို ျဖတ္သည့္ သေကၤတအေနျဖင့္ ေရျဖတ္မဂၤလာပြဲကို ျပဳလုပ္ရန္ မဟာေဝလိျမစ္သို႔ သြားၾကေလသည္။ ထိုေရျဖတ္မဂၤလာျပဳၿပီးလွ်င္ တစ္ႏွစ္တာအတြက္ ျမတ္စြယ္ေတာ္ ပူေဇာ္ပြဲလည္း ၿပီးဆံုးေလေတာ့သည္။


အရွင္ေမဓာနႏၵ (သီရိလကၤာ)
မွ စုစည္းတင္ျပပါသည္။

Source:http://www.lankamsma.org

Posted in: M-Article